Nguyen Duc Van, la vjetnama sozio de prezidento Obama

Mirinda hazarda koincido, de fizionomio, ekstera formo, ĝis parolmaniero inter la du homoj. La nura malsamo kuŝas en la fakto, ke trans la hemisfero, s-ro Barack Obama estas prezidento de lando riĉa, kaj en ĝia antipodo – Vjetnamio – Nguyen Duc Van ĉiutage absorbiĝas en la romantikaj montetoj kovritaj de mirtoj, deklamante versojn, verkante muzikon, prikante la kreaĵon kun ĉielo kaj tero.

Pasintsemajne, mi decidis trairi la arbaron por alveni al la monteto kovrita de mirto, bela kiel en sonĝo, kaŝita profunde en la arbaro de vilaĝeto 2, Loc Chau komunumo, Bao Loc urbo, Lam Dong provinco por propraokule vidi la pastron Nguyen Duc Van kiu, onidire, similas al prezidento Barack Obama, kiel du gutoj de akvo.

Efektive, malgraŭ ke mi provis imagi la similecon inter la du homoj dum la 130km longa distanco de mia vojiro, sed je la ekvido, mi ĉiam surpriziĝis ĉar mi ne povas kredi, ke en tiu ĉi mondo estas du homoj tiel similaj.

Nguyen Duc Van ankaŭ ne kapablas klarigi, kial li tiel similas al la nuna prezidento de la Usono. Li havas malhelan haŭton, altan frunton kaj multajn grandajn sulkojn, regulan kaj blankan dentaron, altan kaj rektan nazdorson, dikajn longajn okulharojn, kaj profundajn brunajn okulojn, buklan, mallongan kaj nigran hararon... 

Speciale, kiam li ridas, estas malfacile rekoni kies rido estas, ĉu tiu de Nguyen Duc Van, ĉu tiu de Obama. Kiam li parolas, Nguyen Duc Van ankaŭ uzis mangestojn por ilustri sian parolon kaj aspektas tre simila al Obama. Ĉio kreis hazardan kaj interesan "version" de prezidento Obama. 

La stranga fakto estas, ke ambaŭ Obama kaj Nguyen Duc Van naskiĝis sub la aŭspicoj de la bubalo. (Obama akurate pli aĝas ol Nguyen Duc Van je spaco de dek du lunjaroj). Antau ol fariĝi usona prezidento, Obama eldonis du sufiĉe bone venditajn librojn. Nguyen Duc Van siavice ankaŭ eldonis poemaron titolitan "Koloro de Amo" kaj du KD-ojn de lia propra spektaklo kun kantistoj Khanh Van, Hong Hanh, Xuan Phuc, Ta Minh Tam, ŝatata de multaj spektantoj.

Nguyen Duc Van diras, ke en 2009, kiam Obama estis elektita kaj ekplenumis sian prezidentan oficon, multaj homoj ekkonsciis pri la simileco de trajtoj inter li kaj la juna prezidento de tiu lando.

Aŭdinte, ke en Lam Dong estas sozio de Obama, multaj homoj el la foraj provincoj alveninte al Dalat ankaŭ ne timas vojaĝi tra la montoj, la arbaro, preni tempon por alveni al la mirto kovrita monteto, kie loĝas la pastro kiu verkas poemon, komponas muzikon, vivas kiel ermito meze de la naturo, por okulatesti la eksterordinaran similecon inter la du homoj.

Nguyen Duc Van la unuan fojon eltrovis, ke li havas tre similajn karakterizaĵojn kun la prezidento Obama, kiam li alvenis al Sajgono, kunvenante kun kun poezio- kaj muziko-amantoj. Dum vegetara manĝo en restoracio, la homo, kiu sidis fronte al li rigardis lin kaj subite kriis kun mieno de mirego kaj ĝojo: "Kial vi tiel similas al Obama? ".

Fronte al tiu interesa demando, Nguyen Duc Vien tute konfuziĝis, li nur ridis kaj balancante sian kapon li respondis: "Mi ankaŭ ne scias la kialon…”. En ĉi tiu hazarda renkonto, la gasto esprimis grandan admiron al Nguyen Duc Van kaj insiste rezervis al si la pagon de la tagmanĝo.

Van pensis, ke tiu gasto ŝercis por amuzo sed, kiam li renkontiĝis kun poeto Pham Thien Thu, tiu malsamaĝa amiko "donacis" al li la rimarkon: "Via rideto tute similas al tiu de Obama!..." Nguyen Duc Van devis kapjesi, pensante "eble mi vere similas al Obama."

Nun, trans la hemisfero, Obama estas prezidento de Usono, kaj tie ĉi, en Vjetnamujo, Nguyen Duc Van, talenta poeto kaj pastro, pasie kantadas, verkas poezion, komponas muzikon, promenante en la arbaro plena je maturaj sukoplenaj mirtoj. 

Fonto: Khac Lich - Bee.net.vn 

24 junio 2012

Pentraĵo el mortintaj folioj – Nova plezuro de vjetnamaj artistoj

(VOVworld) - Post oleo, guaŝo, gemo aŭ sablo, kiuj estas la plej ŝatataj materialoj por pentristoj, jen la mortintaj folioj! Jes, sed kiel fari vivantan verkon el mortinta folio? Vera defio, kiun pli kaj pli multaj vjetnamaj artistoj volas akcepti, kiel ni tuj vidos en tiu raportaĵo de Phuong Anh.

En sia 30 kvadratmetra ĉambreto-ateliero, Binh Minh, studentino en la lernejo de belaj artoj de Vjetnamio, estas finfaranta pentraĵon pri strato en Hanojo. En ŝiaj manoj, ne estas peniko, nur tondilo. Tio povas ŝajni stranga, unuavide, kaj ja estas tia pro tio, ke la materialo uzita tie estas mortinta folio! Kiu povus imagi, ke mortinta folio, fakte, kondamnita al putriĝo, povus fariĝi artverko? Binh Minh, kompreneble, kaj ŝi ne estas la sola. Multaj junaj artistoj kiel ŝi estas allogitaj al la naturo aspekto implikita de la uzo de tiaj materialoj. Kaj krome, pro la arbeco en Vjetnamio, estas multe por fari!

"La folioj estas tre diversa materialo. Estas tiom da specoj de arboj, ĉi tie. La artaĵoj el mortinta folio ankoraŭ havas specialan allogecon: Artistoj ne uzas kolorojn; estas naturo, kiu sin ŝarĝas kolori iliajn verkojn. Male, ili devus trovi taŭgajn foliojn, speciale en aŭtuno kaj vintro. Persone, mi trovas ilin tiel en la stratoj de Hanojo kiel en la arbaro. " - ŝi diris.

Senvivaj naturaĵoj, bestoj, pejzaĝoj... Oni povas prezenti ĉion, per mortintaj folioj! Por esti tute preciza, en Japanujo, Ĉinujo aŭ Hindujo, la folioj estas uzitaj delonge de la artistoj, kiuj pentras sur ili. En Vjetnamujo male, artistoj praktikas specon de glu-mozaiko sur papero.

Artistoj devas unue scii, kie kaj kiam ili povas trovi krudajn materialojn, ĉar ĉiuj folioj ne estas taŭgaj por uzado. Nur sperto ebligas scii kiuj folioj donas la deziratan koloron post prilaborado. La folioj estas elektitaj unue pro ilia formo kaj poste zorge purigitaj. Poste, ili estas bolitaj. Tio estas la plej grava paŝo de la traktado rezervita al spertuloj, ĉar ĉiu folio postulas certan gradan de temperaturo kaj tempon de bolado. Tiu paŝo povas preni inter du tagojn kaj unu semajnon. Poste. Oni sekigas la foliojn sub la suno kaj oni gladas ilin. Binh Minh: "La prilaborado de mortinta folio estas la plej grava paŝo. Temas pri certigo, ke la folio povas reteni sian flekseblecon kaj sian naturan koloron. Ĉiu tipo de folio postulas specialan prilaboron, precipe kiam temas pri boligado. Tio povas preni ĝis unu semajno por akiri la deziratajn kolorojn. Nur post tio oni povas iri al la kunmetado de folioj por krei vivantan bildon. "

Post traktado, la folioj estas de malsamaj koloroj kaj pretas uzi. La artisto komencas farante skizon sur papero, poste elektas la tranĉendajn kaj gluendajn foliojn. El pluraj centoj, nur malmultaj folioj estas uzitaj. Oni devas kompreni, ke ne ekzistas du identaj folioj, tio signifas, ke la verkoj neniam similas, sendepende de la skizo. Iam la folioj gluitaj, la pentraĵo estos kovrita per substanco kiu konservos sian brilon kaj tiun de siaj koloroj. Iuj verkoj estas faritaj en tri tagoj, aliaj postulas unu monaton da laboro. Sed ĉiukaze, kontenteco ĉiam ĉeestas, kiel eksplikis Thu Thuy, banko oficisto de profesio, kiu speciale ŝatas pentraĵojn el mortintaj folioj: "Kio impresis min unue, estas la originaleco kaj la precizeco de la detaloj. Kaj ĉiu peco estas unika. Mi ege ŝatas pentraĵojn el mortintaj folioj. Mi jam posedas dekon. "

Do se vi ankaŭ, vi volas posedi pentraĵon el mortinta folio, bonvolu! Vi nur sciu, ke la vivodaŭro de la pentraĵo estas inter 10 kaj 30 jaroj kaj ĝia prezo de 30 al 100 usonaj dolaroj aŭ pli.

Phuong Anh

Peinture en feuilles mortes - nouveau plaisir des artistes vietnamiens

VOVworld) - Après l’huile, la gouache, les pierres précieuses ou le sable, qui sont les matériaux les plus prisés par les peintres, voici maintenant les feuilles mortes ! Oui, mais comment réaliser une oeuvre vivante à partir d’une feuille morte ? Un véritable défi que les artistes vietnamiens ont de plus en plus nombreux à vouloir relever, comme nous allons le voir tout de suite dans ce reportage de Phuong Anh.

---

Dans sa petite chambre-atelier de 30m carrés, Binh Minh, étudiante à l’école des beaux-arts du Vietnam, est en train d’achever un tableau qui représente une rue de Hanoi. Dans ses mains, pas de pinceau, seulement une paire de ciseaux. Ça peut paraître étrange, au premier abord, et effectivement, ça l’est, puisque le matériau utilisé ici est la feuille morte ! Qui pourrait imaginer en effet qu’une feuille morte, vouée à la décomposition, puisse devenir oeuvre d’art ? Binh Minh, bien sûr, et elle n’est pas la seule. Beaucoup de jeunes artistes comme elle sont attirés par l’aspect référence à la nature qu’implique le recours à un matériau de ce type. Et en plus, étant donné ce qu’est l’arborescence au Vietnam, il y a largement de quoi faire !

"Les feuilles mortes constituent un matériau très diversifié. Il y a tellement de sortes d’arbres, ici ! Les oeuvres d’art en feuille morte exercent toujours une attraction particulière. Les artistes n’utilisent pas de couleurs. C’est la nature qui se charge de colorier leurs oeuvres. Il faut par contre trouver les feuilles adéquates, notamment en automne et en hiver. Personnellement, j’en trouve aussi bien dans les rues de Hanoi qu’en pleine forêt." - a-t-elle confié.

Des natures mortes, des animaux, des paysages... On peut tout représenter avec des feuilles mortes ! Pour être tout à fait exact, au Japon, en Chine ou en Inde, les feuilles mortes sont utilisées depuis bien longtemps par les artistes qui peignent dessus. Au Vietnam, par contre, les artistes pratiquent une sorte de collage sur papier.

Les artistes doivent savoir en premier lieu où et quand ils peuvent trouver des matières premières car toutes les feuilles ne sont pas bonnes à utiliser. Seule l'expérience permet de savoir quelles sont les feuilles qui donneront la couleur souhaitée après traitement. Les feuilles sont choisies d'abord pour leur forme, puis lavées soigneusement. Après quoi, elles sont bouillies. C'est l’étape la plus importante du traitement, réservée aux experts car à chaque sorte de feuille correspond une température et une durée d’ébulition. Cette étape peut prendre entre 2 jours et une semaine. Ensuite, on sèche les feuilles au soleil et on les repasse. Binh Minh : " Le traitement des feuilles mortes est l’étape la plus importante. Il s’agit de faire en sorte que la feuille puisse conserver sa souplesse et sa couleur naturelle. Chaque type de feuille réclame un traitement particulier, notamment lorsqu’il s’agit de faire bouillir. Ca peut prendre jusqu’à une semaine pour obtenir les teintes voulues. Ce n’est qu’après qu’on peut passer à l’assemblage des feuilles pour créer un tableau vivant."

Après traitement, les feuilles revêtent différentes couleurs et sont donc prêtes à l'emploi. L’artiste commence par faire une esquisse sur papier, puis choisit des feuilles pour les tailler et les coller. Sur plusieurs centaines, seules quelques feuilles sont utilisables. Il faut bien comprendre qu’il n’existe pas 2 feuilles identiques, ce qui signifie que les oeuvres ne se ressemblent jamais, quelle que soit l’esquisse. Une fois les feuilles collées, le tableau sera enduit d'une substance qui lui permettra de garder sa brillance et l’éclat de ses couleurs. Certaines oeuvres se font en 3 jours, d’autres réclament un mois de travail. Mais en tout cas, la satisfaction est toujours au rendez-vous, comme nous l’explique Thu Thuy, employée bancaire de son état, qui aime particulièrement les tableaux en feuilles mortes : "Ce qui m’a frappé, au premier abord, c’est l’originalité et la précision des détails. Et puis chaque oeuvre est unique. J’aime beaucoup les tableaux en feuille morte. J’en possède déjà une bonne dizaine."

Alors si vous aussi, vous avez envie de posséder un tableau en feuille morte, n’hésitez pas ! Vous devez juste savoir que la durée de vie d’un tableau est comprise entre 10 et 30 années et son prix entre 30 et 100 dollars, ou plus./.

Phuong Anh

Votu Ha Long-Golfeton kiel unu el la 7 Mirindaĵoj de la Mondo

Karaj amikoj,

Mi plusendas al vi la alvokon de Vjetnamio-Unio de Amikeco-Organizoj, kun espero ricevi de vi pozitivan reagon.

---

La Vjetnamio-Unio de Amikeco-Organizaĵoj (VUAO)

105A Quan Thanh, Hanojo, Vjetnamio

Hanojo, 26-a oktobro 2011

Ha Long Golfeto en Quang Ninh provinco, Vjetnamio estas pejzaĝo, kiu estis dufoje listigita kiel UNESCO Monda Heredaĵo-Loko en 1994 kaj en 2000 fare de la Mondo-Heredaĵo-Komisiono. Nun, ĝi estas partoprenanta en la tutmonda voĉdonado-kampanjo por la Novaj 7 Mirindaĵoj de Naturo licencita fare de New Open World Corporation, kaj ĵus estis akceptita kiel unu el la 28 finalistoj de la konkurso. La oficiala deklaracio de Novaj 7 Mirindaĵoj de la mondo, la sep havantaj plej altajn voĉojn inter la 28, estos farita la 11-an de novembro 2011.

Ĉi tie en Vjetnamio, eniras la finajn stadiojn la kampanjo celanta kolekti voĉojn por Ha Long Golfeto. Ties rekono kiel unu el la Novaj 7 Mirindaĵoj de la Mondo ege antaŭenigos turismon kaj disvastigos pli vaste la ĉarmajn bildojn de Vjetnamio al internaciaj amikoj.

Konsiderante la gravan signifon, la Vjetnamio-Unio de Amikeco-Organizoj ŝatus alvoki vin, amikoj de Vjetnamio laborantaj en Internaciaj Ne-Registaro-Organizaĵoj, amikecaj organizoj, aŭ en aliaj kampoj, partopreni, por ke Ha Long atingu la titolon de “Nova Mirindaĵo de la Mondo" per voĉdonado en la retejo www.new7wonders.com

Ni altagrade aprezas vian voĉon por Ha Long Golfeto. Ĝi estas tia senchava esprimo de amo al Vjetnamio.

Vo Xuan Hong

PREZIDANTO LA VJETNAMIO- UNIO DE AMIKECO-ORGANIZAĴOJ

Esperanto: pontolingvo, tradicio kaj nacia identeco

Laŭ peto de la Revuo Orienta (Japanio) mi skribis tiun eseon en 2008. Mi rekopias ĝin por mia ipernity-amikoj.

---

Esperanto: pontolingvo, tradicio kaj nacia identeco

Nguyen Xuan Thu (Vjetnamio)

La vjetnamaj infanoj nun povas konatiĝi kun klasika kroata porinfana literaturo, dank'al la ĵus aperinta vjetnama versio de romano Mirindaj aventuroj de metilernanto Hlapiĉ de Ivana BRLIC-MAZURANIC. Tio eblas pere de la esperanta versio. Kelkajn jarojn antaŭe, japanaj infanoj spertis la samon. Mi havas sub la manoj la bele prezentitan japanan version de la libro, en luksa eldono. Tio pripensigas min pri la grava rolo de Esperanto kiel pontolingvo. Kroatio, Japanio kaj Vjetnamio estas tri malsamaj landoj, kun malsamaj kulturo, lingvo kaj tradicio. Sen Esperanto, japanaj kaj vjetnamaj infanoj certe ne povus scii, kiu estas Hlapiĉ.

Dum la militaj jaroj en Vjetnamio, aperis pli ol cent libroj en Esperanto pri Vjetnamio, kaj japanaj esperantistoj tradukis multajn tiajn librojn en la japana uzante la esperantan version, kontribuinte konigi japanojn pli multe pri nia lando.

Mi amas Esperanton pro tio, ke ĝi estas facile lernebla por vjetnamoj. Mi ĉiam fieras, ke la novuloj povas korekte prononci la esperantajn vortojn nur post unu horo de lernado. Fakte, vjetnamoj uzas latinan skribmanieron, kaj ili devas ellerni nur 6 literojn, kiuj ne prononciĝas same kiel la vjetnama. Mi ankaŭ fieras, ke nur post tri monatoj da lernado, normala 6-jaraĝa vjetnama infano povas legi la vjetnaman.

Sed mi hontas, kiam mi akompanis japanan aŭ ĉinan amikon viziti vjetnaman templon aŭ pagodon, la gastoj klarigas al mi, kio estas skribita sur la tabuloj. Ĉar en malnova tempo, la vjetnama estis skribita per ĉin-devenaj ideogramoj, kiujn nuntempaj nornalaj vjetnamoj ne kapablas kompreni. La latinan skribmanieron inventis portugalaj kaj francaj katolikaj misiistoj en la 17a jarcento, kaj la francaj koloniistoj imponis nin uzi ĝin komence de la 20a jarcento kiel oficiala skribo. Pro tio, iaflanke, ni estas fremduloj en nia propra lando. Kulture, tio estas vera tragedio. Nun, por kompreni historiajn dokumentojn, oni devas "traduki" al la nuna vjetnama skribmaniero...

Mi pli kaj pli komprenas, kial japanoj ne volas radikale latinigi sian skribmanieron. Lingvo, skribo, tradicio, kulturo formas unikan tutaĵon, kaj ĉiu provo ŝanĝi ĝin rezultigas katastrofon.

Ne estas mirindaĵo, se japandevenaj esperantaj vortoj multas: kimono, sakeo, sumo, ikebano, origamo ktp. Tiuj vortoj fariĝas monda posedaĵo, monda kulturo. Japanio scias konservi sian tradicion kaj kulturon, kaj la mondo akceptas ilin. Tiuj vortoj jam internaciiĝas, kaj japandevenaj esperantaj vortoj estas la pruvo, ke vi sukcesis. Japanoj fieras pri tio.

Mi atendas, ke Japanio daŭre gardu sian pioniran rolon kiel gvidanta lando en la uzado de Esperanto.

el La Revuo Orienta: n-ro 1045, julio 2008

Krokodili, aligatori, kajmani, gaviali

Kun plezuro mi retrovis en mia arkivo tiun interesan fragmenton de la libro de André Cherpillod, pri la etimologio de la vorto "krokodili". Mi deziras dividi mian plezuron kun vi.

---

El libro "Lingvaj babilaĵoj" de André Cherpillod:

Krokodili, aligatori, kajmani, gaviali

Verŝajne ne estas en la mondo eĉ unu esperantoparolanto, kiu ne konas la verbon krokodili: "paroli nacilingve en esperantista medio". Sed ne ĉiuj konas ĝian devenon. Kelkfoje, plej neimageblaj fantazioj estis elmetitaj pri la origino de tiu vorto. Krokodiloj estas ĉarmaj bestoj, ĉu ne? Precipe de malproksime, aŭ sur televida ekrano.

Sed kiu rilato inter krokodiloj kaj nacilingva parolado?

En la dua distrikto de Parizo, ne tre malproksime de la Nacia Biblioteko, troviĝas la passage Chiseul. Ĝi ne estas ordinara strato, sed tegmentita pasejo kun butikoj; ĝi iras de la rue des Petits-Champs ĝis la rue Saint-augustin. Nu, en la tridekaj jaroj, unu el la kafejoj de tiu pasejo estis la kafejo Talma (el la nomo de fama franca aktoro, dum la tempo de Napoleono). Ĝi estis la ĉiumonata rendevuejo de la Pariza Esperanto-Grupo. Kial ĝuste tiu ĉi kafejo? Pro tio, ke la kelnero, iu Ferrari, estis esperantisto. Antaŭ ol esti kelnero, li praktikis aliajn metiojn: li estis sinsekve hartondisto kaj taksiŝoforo. Lia lingva nivelo ne estis tre alta, tiel ke Raymond Schwartz diris iam pri li, kun sia kutima humuro: "Kelkfoje Ferrari... povas erari!"

Sed Ferrari estis fervora esperantisto, eĉ iom fanatika. Kiam iu el la kunvenantoj cedis al la pigreco, kaj parolis ne plu esperante, sed france, la brava kelnero grumblis: "kia sovaĝulo! Kia krokodilo!" Verŝajne li konsideris, ke paroli nacilingve en esperantista rondo estas ago de sovaĝulo. Kaj en lia buŝo, la vorto krokodilo difinis sovaĝan beston, sovaĝulon.

La uzado de tiu vorto amuzis la grupanojn, kiuj rapide ŝanĝis ĝin al verbo: "li krokodilas, ni krokodilas, ne plu krokodilu ktp". Tiel, la Esperanta leksiko pliriĉiĝis tiam je unu verbo: krokodili "paroli nacilingve en esperantista medio (PIV)". Iom post iom, tiu dirmaniero internaciiĝis. El tiu antikva tempo, ĝis antaŭ kelkaj jaroj, restis vivanta nur Roger Bernard, kiu tre bone memoris la naskiĝon de tiu vorto kaj rakontis ĝin al mi. Sed li mortis la 10an de Aŭgusto 1997, precize naŭdekjara.

Estas sciate, ke en la medio de TEJO, naskiĝis pli poste la verbo aligatori "paroli nacilingve en lingvo, kiu estas gepatra lingvo nur de parto de la ĉeestantaro" kaj ankaŭ la verbo kajmani "paroli nacilingve en lingvo, kiu estas gepatra lingvo de neniu el la ĉeestantoj" (difinoj troveblaj en Knedu min Sinjorino! , de Renato Corsetti).

Sed io mankas. Antaŭ kelkaj jaroj, en Grezijono, ĉe la matenmanĝo, mi interŝanĝis kelkajn vortojn kun iu samideano: "äslipol-li gudiko? -si, vemo gudiko, danob oli" (traduko: ĉu vi dormis bone? -jes, bone, mi dankas vin). Ĉi-okaze, neniu taŭgas, el la tri ĉi-supre cititaj verboj, ĉar ni parolis ne nacilingve, sed internacilingve, kvankam ne esperante, en esperantista medio: tio estis Volapuka konversacieto.

Por tiu nocio, oni eble povus krei la plian neologismon gaviali. Ĉu? Tiel, estus reprezentitaj la kvar bestoj de tiu amema kaj aminda reptilia ordo.

Sed ĉu tio valoras la penon? La gavialado estas tiel malofta evento...

Aktiveco de Franciska Toubale en Hanojo

(de la 1ª ĝis la 17ª de oktobro, 2011)

Franciska Toubale, aŭstralianino de franca deveno estas malnova amikino de la vjetnama esperanto-movado. Ŝi partoprenis en la 2a Azia Kongreso de Esperanto (AK 2) okazinta en 1999 en Hanojo. Ŝi konatiĝis kun geesperantistoj el Ho Chi Minh-urbo kaj de tiam, ĉiujare, en somero, survoje de Aŭstralio al Francujo, ŝi haltis dum kelkaj tagoj en la grandurbo de la sudo por renkontiĝi kun vjetnamaj samideanoj, ekskursi kaj babili esperante, kaj kelkfoje doni kursojn de Esperanto.

Ŝi partoprenis en la internacia konkurso “Thang Long – Hanojo, via rendevuejo” organizita de Hanoja Esperanto-Asocio kune kun la Hanoja Unio de Amikecaj Organizoj en 2000 kaj gajnis la unuan premion.

En 2005, responde al la invito de VEA, ŝi pasis du semajnojn en Hanojo por instrui Esperanton al hanojaj esperantistoj kaj komencantoj.

La ĉi-foja vizito estas ŝia dua ĉeesto en Hanojo, sojle de la 97-a Universala Kongreso okazonta venontjare en la ĉefurbo de Vjetnamujo.

Dum sia dusemajna ĉeesto en Hanojo, Franciska havis multnombraj fervorajn kontribuojn al la esperanta movado ĝenerale, kaj al la trejnado de volontuloj por la 97-a UK, speciale. Ŝi malfermis 4 klasojn de Esperanto, konsistante el 85 lernantoj.

Franciska rezervis multe da peno por sindoneme instrui la studentojn kaj la aĝulojn, adaptante sian instruadon laŭ la kategorio de lernanto, eĉ kiam pro malvarmiĝo, al ŝi doloris la gorĝo: ne povante laŭte paroli, ŝi ĉiam trovis manieron por instigi la lernantojn entuziasme lerni.

Ŝi vizitis la Infanlernejon VSK, kie okazos la Internacia Infana Kongreseto (IIK), laboris kun Hai Ly, LKK-ano respondeculino pri IIK kaj la direktorino de la lernejo, vizitis la lokon, kaj kontribuis per tre realismaj kaj konkretaj opinioj por la preparado de IIK. Ŝi eventuale revenos Vjetnamujon en 2012 por helpi la VSK lernejon (kaj la VSK E-sekcion fonditan en 2010) en la organizado de IIK.

En Aŭstralio ŝi estas redaktorino de la esperanta teamo de 3-ZZZ radio, kaj kaptante la okazon de ŝia restado en Hanojo, ŝi faris intervjuojn ne nur pri la preparado de UK 97, sed ankaŭ pri la vivo de vjetnamaj pensiuloj, pri rilatoj inter malsamaj generacioj en la vjetnama familio, kaj speciale pri la rekonita de Guinness rekordlibro Ceramika Vojo, 3-kilometra muro ornamita de ceramikaj mozaikoj memore al la miljara jubileo de Thanh Long – Hanojo – miljara jubileo (2010). Vizitante tiun Vojon, ŝi sin vestis per belega aŭzajo, tradicia vjetnama longa robo, donaco de la lernantoj de K3 klaso. 

Dimanĉe la 9-an de oktobro, VEA kune kun Klubo Lucien Péraire sukcese organizis ekskurson al Tam Coc – Bich Dong. en Ninh Binh provinco.

Partoprenis en la ekskurso 75 homoj, inkluzive de Franciska, la Esperanto instruistoj, kun studentoj el diversaj universitatoj: Fremdlingva, Malferma, Pedagogia, Komerca, Socia kaj humanisma, Teknologia (lernantoj de la tri klasoj K1, K2, K3 volontuloj-helpontoj de UK 97-a).

Temas pri sana, utila kolektiva agado de la ontaj volontuloj de UK 97-a. La instruistoj kaptis okazon por organizi kolektivajn ludojn, praktikigi la lingvon, kantigi en esperanto kaj en la vjetnama, aŭskultigi dulingvajn rakontojn por ekzerci aŭdparolan kapablecon. Sur la boatoj laŭlonge de la rivereto, senĉese aŭdiĝis la vorton”Saluton! ”. en la grotoj, la ekskursantoj avertis unu la alian klini la kapon por eviti kolizii kontraŭ la stalaktitoj, tradukis esperanten la nomojn de la stalaktitoj kaj stalagmitoj kiel “fiŝo”, “elefanto”, “testudo”, “patrina mamo”, “krokodilo”…

Estis mirakle, ke post unu semajno de daŭra pluvo, la vetero la ekskurso fariĝis ideala, freŝa, seka kaj tute taŭga, pliĝojigante la ekskurson. Fininte la ekskurson, oni reciproke bondeziris “Ĝis revido!” kaj “Bonan lernadon!”.

Antaŭ ŝia foriro, ŝi havis renkontiĝon kun esperantistoj loĝantaj en Hanojo. VEA donacis al ŝi memoraĵojn kaj la ĵus eldonitan esperantan version de “Taglibro de Dang Thuy Tram” al ties reviziado ŝi kontribuis. Franciska donacis al VEA Vinilkosmo-kompaktdiskojn de esperantaj kantoj por helpi la junulojn en la lernado de Esperanto.

VEJO akompanis ŝin por viziti la Ba Mau parko, kie ŝi partoprenis en la plantado de Zamenhof-arbo en 1999 kadre de AK 2-a.

Raportis: Trejna subkomisiono de VEA

Klubo Lucien Péraire